วิธีดูแลโป๊ยเซียน
การรดน้ำ
โป๊ยเซียน (Euphorbia milii) เป็นไม้อวบน้ำจากมาดากัสการ์ ลำต้นและใบเก็บน้ำไว้ได้ดี จึงทนแล้งกว่าไม้ใบทั่วไป ควรรดน้ำเมื่อดินแห้งสนิทแล้ว และต้องให้ดินระบายน้ำดีเสมอ น้ำขังที่ก้นกระถางคือสาเหตุอันดับหนึ่งที่ทำให้รากและโคนต้นเน่า ช่วงฤดูหนาวหรืออุณหภูมิต่ำควรลดการรดน้ำลงมาก
วันนี้ต้องรดน้ำไหม?
ใช้นิ้วจิ้มลงดินลึกประมาณ 3-4 เซนติเมตร ถ้าดินแห้งสนิทและไม่มีความชื้นติดนิ้วเลย แสดงว่าถึงเวลารดน้ำ อีกวิธีคือยกกระถางดู ถ้ารู้สึกเบามากแสดงว่าดินแห้งแล้ว ให้รดเมื่อกระถางเบาลงชัดเจนจากตอนที่รดน้ำครั้งล่าสุด
รดน้ำให้ชุ่มทั่วดินจนน้ำไหลออกทางรูก้นกระถาง แล้วเทน้ำที่รองอยู่ทิ้ง อย่ารดน้ำแบบจิบๆ ทุกวัน เพราะดินชื้นตลอดเวลาจะทำให้รากเน่าได้ง่ายกว่าการปล่อยให้แห้งระหว่างรอบ
รดน้ำมากเกินไป
โป๊ยเซียนมีต้นกำเนิดในพื้นที่แห้งแล้งของมาดากัสการ์ ระบบรากจึงไม่ทนต่อดินที่อุ้มน้ำอยู่นาน ๆ เพราะอากาศในดินจะหมดและรากจะเน่าได้เร็ว
อาการ: ใบเหลืองแล้วร่วงทั้งที่ยังไม่แห้ง โคนต้นหรือลำต้นนิ่ม มีกลิ่นเหม็น ดินมีราหรือกลิ่นอับชื้น
วิธีแก้ไข: หยุดรดน้ำทันที นำต้นออกจากกระถาง ตัดรากที่เน่าสีน้ำตาลดำออก ปล่อยให้รากแห้งในที่ร่มประมาณ 1-2 วัน แล้วปลูกใหม่ในดินที่ระบายน้ำดีกว่าเดิม เช่น ผสมดินกับเพอร์ไลท์หรือกรวดเพิ่ม
รดน้ำน้อยเกินไป
ลำต้นอวบของโป๊ยเซียนช่วยเก็บน้ำไว้ได้นานกว่าไม้ทั่วไป แต่หากขาดน้ำนานเกินไป ต้นจะหยุดการเจริญเติบโตและใช้น้ำสำรองจนลำต้นเหี่ยว
อาการ: ลำต้นหรือใบเหี่ยวย่น ใบร่วง ดินแห้งแตกระแหงและแยกตัวจากขอบกระถาง การเจริญเติบโตชะงัก
วิธีแก้ไข: รดน้ำให้ชุ่มทั่วทั้งกระถางอย่างช้า ๆ เพื่อให้ดินที่แห้งแน่นดูดซึมน้ำได้ทั่ว อาจแช่กระถางในน้ำ 15-20 นาทีถ้าดินแห้งมาก จากนั้นตัดใบหรือกิ่งที่แห้งตายออก และรดน้ำให้สม่ำเสมอขึ้นในสัปดาห์ถัดไป
แสงแดด
โป๊ยเซียนต้องการแสงแดดจัดเพื่อให้ออกดอกดกและลำต้นแข็งแรง หากได้รับแสงน้อย ต้นจะยืดตัวเป็นทรงสูงโปร่ง ใบน้อย และดอกน้อยหรือไม่ออกดอกเลย ควรค่อย ๆ ปรับต้นให้คุ้นกับแดดจัดทีละน้อย เพราะใบที่เคยอยู่ในที่ร่มอาจไหม้ได้เมื่อโดนแดดแรงทันที
- เหมาะที่สุด: แดดจัด · 6-8 ชั่วโมงต่อวันของแสงแดดโดยตรง
- ทนได้: แดดจัด, แดดรำไร, แสงสว่างแบบอ้อม
- ตำแหน่งที่ดีที่สุดในห้อง: ริมหน้าต่าง
- แสงไฟเทียม: หากปลูกในที่ร่มที่ไม่มีแสงแดดเพียงพอ ควรใช้หลอดไฟปลูกพืช (Grow light) ชนิดให้แสงเต็มสเปกตรัม วางห่างจากต้นประมาณ 30-45 เซนติเมตร และเปิดวันละ 12-14 ชั่วโมง
แสงน้อยเกินไป
โป๊ยเซียนเป็นไม้ที่ต้องการแสงสูงเพื่อสร้างพลังงานให้ออกดอก เมื่อแสงไม่พอ การสังเคราะห์แสงจะลดลงและต้นจะเก็บพลังงานไว้เพื่อการอยู่รอดแทนการออกดอก
อาการ: ลำต้นยืดยาวและเอนเข้าหาแสง ใบมีขนาดเล็กและสีซีด ไม่ออกดอกหรือดอกร่วงง่าย
วิธีแก้ไข: ย้ายต้นไปไว้ใกล้หน้าต่างที่หันไปทางทิศใต้หรือทิศตะวันตก หรือวางนอกบ้านในที่โล่งแดดจัด หากต้นเคยอยู่ในร่มนานให้ค่อย ๆ เพิ่มเวลาแดดทีละ 1-2 ชั่วโมงทุกสัปดาห์
แดดจัดเกินไป
แม้โป๊ยเซียนชอบแดดจัด แต่ใบและลำต้นที่เคยปรับตัวกับที่ร่มจะไหม้ได้เมื่อโดนแดดแรงกะทันหัน โดยเฉพาะช่วงอุณหภูมิสูงเกิน 35 องศาเซลเซียสร่วมกับแดดจัด
อาการ: ใบมีจุดสีน้ำตาลหรือขาวแห้งบริเวณที่โดนแดดโดยตรง ใบเหลืองและร่วง ผิวลำต้นเป็นรอยไหม้
วิธีแก้ไข: ย้ายต้นไปไว้ในที่ที่มีแสงสว่างแต่ไม่โดนแดดแรงช่วงเที่ยงถึงบ่ายสามโมง หรือใช้ผ้าพรางแสงประมาณ 30-40 เปอร์เซ็นต์ ค่อย ๆ ปรับให้ต้นคุ้นกับแดดใหม่ และตัดใบที่ไหม้ออกเมื่อแห้งสนิทแล้ว
อุณหภูมิ
โป๊ยเซียน (Euphorbia milii) เป็นไม้อวบน้ำจากมาดากัสการ์ ชอบอากาศร้อนและแดดจัด ทนร้อนได้ดีกว่าทนหนาว ควรให้อยู่ในช่วง 18-30 องศาเซลเซียสเป็นส่วนใหญ่ และเลี่ยงการปล่อยให้อุณหภูมิลดต่ำกว่า 10 องศาเซลเซียสนานๆ
- เหมาะที่สุด: 18–30 °C
- ทนได้: 10–38 °C
- โซนความทนหนาว: 10-12
การใส่ปุ๋ย
โป๊ยเซียนต้องการฟอสฟอรัสค่อนข้างมากเพื่อให้ออกดอกต่อเนื่อง จึงควรเลือกปุ๋ยที่มีตัวเลขกลางสูง ช่วงที่ต้นกำลังเจริญเติบโตและออกดอกควรให้ปุ๋ยบ่อยกว่าช่วงพักตัว และควรให้ปุ๋ยเมื่อดินชื้นเท่านั้น ไม่ให้ปุ๋ยขณะดินแห้ง
- ปุ๋ยละลายช้า: ใส่ปุ๋ยเม็ดละลายช้าปีละหนึ่งครั้งในต้นฤดูฝน ประมาณเดือนเมษายนถึงพฤษภาคม ไม่จำเป็นต้องใส่ถ้าปลูกในกระถางและใส่ปุ๋ยน้ำสม่ำเสมออยู่แล้ว
- ปุ๋ยน้ำสูตรสูงฟอสฟอรัส เช่น สูตร 10-52-17 หรือ 0-52-34 เพื่อช่วยกระตุ้นการออกดอก, ปุ๋ยเม็ดละลายช้าสูตรสมดุล เช่น 14-14-14 หรือ 16-16-16, ปุ๋ยคอกที่ผ่านการหมักแล้ว ใส่ในดินปลูกเป็นปุ๋ยรองพื้น
ดิน
โป๊ยเซียน (Euphorbia milii) ต้องการดินที่ระบายน้ำดีมาก ไม่เก็บความชื้นนาน และมีค่าความเป็นกรดด่างประมาณเป็นกลางถึงกรดอ่อน ดินที่อัดแน่นหรือเป็นดินเหนียวจะทำให้รากเน่าได้ง่ายที่สุด
- ดินผสมสำหรับกระบองเพชรและพืชทนแล้ง: ดินร่วนปนทราย 1 ส่วน ผสมเพอร์ไลต์หรือหินภูเขาไฟ 1 ส่วน และดินปลูกทั่วไป 1 ส่วน เหมาะที่สุดสำหรับโป๊ยเซียนที่ปลูกในกระถาง
- ดินร่วนปนทรายสำหรับการปลูกลงแปลง: ดินร่วนผสมทรายหยาบหรือกรวดละเอียดประมาณ 30-40 เปอร์เซ็นต์ และเติมปุ๋ยคอกที่ย่อยสลายแล้วเล็กน้อย เหมาะสำหรับปลูกในพื้นที่ที่มีแดดจัดและดินไม่ขัง
- pH 6–7.5
การเปลี่ยนกระถาง
โป๊ยเซียนมีรากอวบและไวต่อน้ำขัง การย้ายกระถางจึงควรทำเมื่อดินแห้งสนิท และต้องระวังไม่ให้รากเสียหาย ยางสีขาวของพืชระคายเคืองผิวหนังและดวงตา จึงควรสวมถุงมือและแว่นตาเสมอ
- ความถี่: ทุก 2-3 ปี หรือเมื่อรากเต็มกระถาง (ควรทำในช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิหรือต้นฤดูร้อนที่ต้นกำลังเติบโต)
- กระถางใหม่: เลือกกระถางใหม่ที่ใหญ่กว่าเดิมประมาณ 2-5 เซนติเมตร และต้องมีรูระบายน้ำที่ก้นกระถาง ดินและรากของโป๊ยเซียน (Euphorbia milii) ชอบอยู่แบบค่อนข้างแน่น จึงไม่ควรใช้กระถางใหญ่เกินไป เพราะดินจะชื้นนานและทำให้รากเน่าได้ง่าย
- ช่วงเวลาเปลี่ยนกระถาง: ฤดูใบไม้ผลิ, ฤดูร้อน
วิธีเปลี่ยนกระถาง
- ค่อยๆ ดึงต้นออกจากกระถางเก่า หากติดแน่นให้เคาะข้างกระถางเบาๆ หรือใช้มีดกรีดขอบดินออกห่างจากลำต้น
- ใช้มือคลายดินที่หุ้มรากออกเบาๆ ตัดรากเน่าสีดำหรือรากแห้งที่หักออก แล้วเช็ดยางที่ไหลออกมาด้วยผ้าแห้ง
- วางวัสดุระบายน้ำลงก้นกระถางใหม่ประมาณหนึ่งในหกของความสูงกระถาง จากนั้นเติมดินผสมบางส่วน
- วางต้นโป๊ยเซียนลงตรงกลาง ให้ระดับโคนต้นเท่ากับหรือสูงกว่าขอบดินเดิมเล็กน้อย แล้วค่อยๆ เติมดินรอบราก
- กดดินเบาๆ ให้แน่นพอประมาณ เพื่อไม่ให้ต้นโยกคลอน แต่ไม่ควรอัดแน่นจนรากขาดอากาศ
- วางกระถางในที่ร่มรำไรประมาณ 1-2 สัปดาห์ จากนั้นจึงค่อยนำกลับไปอยู่ที่ที่มีแสงแดดจัด
การตัดแต่งกิ่ง
โป๊ยเซียนออกดอกบนกิ่งที่เติบโตในปีนั้น การตัดแต่งหลังปลายฤดูใบไม้ผลิถึงต้นฤดูร้อนจึงเหมาะที่สุด ไม่ควรตัดหนักในช่วงใบไม้ร่วงหรือฤดูหนาวที่อากาศเย็น เพราะต้นจะฟื้นตัวช้า
ช่วงเวลาตัดแต่งกิ่ง: ฤดูใบไม้ผลิ, ฤดูร้อน
วิธีตัดแต่งกิ่ง
- ตรวจดูกิ่งทั้งต้นและตัดกิ่งที่แห้ง เหี่ยว หรือมีโรคออกก่อนเป็นอันดับแรก โดยตัดลงไปถึงเนื้อไม้ที่แข็งแรง
- ตัดปลายกิ่งที่ยาวเกินไปหรือยืดยาวไม่สวยงามให้สั้นลงประมาณหนึ่งในสามของความยาว เพื่อกระตุ้นให้แตกกิ่งข้าง
- ตัดกิ่งที่ไขว้กันหรือกิ่งที่เติบโตเข้าหาจุดกลางทรงพุ่มออก เพื่อให้อากาศและแสงถ่ายเทได้ดี
- เมื่อต้นสูงเกินไป ให้ตัดลำต้นกลับไปยังตำแหน่งที่ต้องการ โดยควรเหลือใบหรือตาข้างไว้อย่างน้อยหนึ่งจุดในแต่ละกิ่ง
- หลังตัดแล้วพักต้นในที่มีแสงสว่าง รดน้ำพอประมาณ และไม่ให้ปุ๋ยไนโตรเจนสูงจนกว่าจะเห็นยอดใหม่
การขยายพันธุ์
การปักชำกิ่ง (Stem cutting) · ฤดูใบไม้ผลิ, ฤดูร้อน
- เลือกกิ่งแก่ที่มีความยาวประมาณ 10-15 เซนติเมตร และมีใบอย่างน้อย 3-4 ใบ
- ใช้มีดหรือกรรไกรที่สะอาดตัดกิ่งให้ชิดข้อ จากนั้นทิ้งไว้ในที่ร่มประมาณ 2-3 วัน ให้แผลแห้งและยางไหลหยุด
- จุ่มโคนกิ่งในฮอร์โมนเร่งราก (ไม่จำเป็นแต่ช่วยให้ติดเร็วขึ้น)
- ปักกิ่งลงในวัสดุปักชำที่ระบายน้ำดี เช่น ทรายผสมเพอร์ไลต์ ลึกประมาณ 3-4 เซนติเมตร
- รดน้ำเพียงเล็กน้อยให้วัสดุชื้น ไม่แฉะ และวางในที่ที่ได้รับแสงสว่างแต่ไม่ถูกแดดจัดโดยตรง
- รากมักเริ่มออกภายใน 4-6 สัปดาห์ ค่อยๆ ย้ายลงกระถางเมื่อดึงเบาๆ แล้วรู้สึกว่ามีแรงต้าน
การเพาะจากเมล็ด (Seed sowing) · ฤดูใบไม้ผลิ
- เก็บเมล็ดจากฝักที่แก่และแห้งแล้ว ซึ่งโป๊ยเซียนมักติดผลได้ยากในบ้านเรือนทั่วไป
- แช่เมล็ดในน้ำอุ่นประมาณ 12-24 ชั่วโมงก่อนเพาะ
- หว่านเมล็ดบนวัสดุเพาะที่ระบายน้ำดี กดให้แนบผิวดินเล็กน้อยโดยไม่ต้องกลบลึก
- รักษาอุณหภูมิประมาณ 22-26 องศาเซลเซียส และให้วัสดุชื้นสม่ำเสมอ
- ต้นกล้าจะค่อยๆ โตและควรย้ายลงกระถางเดี่ยวเมื่อมีใบจริงชุดแรกที่แข็งแรง
การตอนกิ่ง (Air layering) · ฤดูร้อน
- เลือกกิ่งที่แข็งแรงและมีอายุพอสมควร แล้วลอกเปลือกเป็นวงแหวนกว้างประมาณ 2-3 เซนติเมตรรอบกิ่ง
- ทาฮอร์โมนเร่งรากบริเวณแผลที่ลอกเปลือกออก
- ห่อแผลด้วยมอสสฟากน้ำ (sphagnum moss) ที่ชุ่มน้ำแล้วบีบให้หมาด จากนั้นหุ้มทับด้วยฟิล์มพลาสติกและมัดปลายทั้งสองด้านให้แน่น
- รอประมาณ 4-8 สัปดาห์จนเห็นรากขาวออกมาในมอส แล้วตัดกิ่งลงมาปลูกในกระถาง
การปักชำโป๊ยเซียนที่ได้ผลดีที่สุดคือการใช้วัสดุที่ระบายน้ำดีและไม่รดน้ำบ่อย เพราะโคนกิ่งที่แฉะจะเน่าได้ง่ายกว่าการขาดน้ำเล็กน้อย
เกี่ยวกับ โป๊ยเซียน
ชื่ออื่น: มงกุฎหนาม, Crown of thorns, Christ plant
- ประเภทพืช: ไม้พุ่มมีหนาม, อวบน้ำ
- อายุขัย: perennial
- การกระจายพันธุ์: มีถิ่นกำเนิดบนเกาะมาดากัสการ์ทางตอนใต้ของแอฟริกา
- ความสูงเมื่อโตเต็มที่: 0.6-1.5 เมตรเมื่อปลูกในกระถาง อาจสูงถึงกว่า 2 เมตรในธรรมชาติ
- ช่วงออกดอก: ออกดอกเกือบตลอดปีเมื่อได้รับแดงจัด
สัตว์เลี้ยง · คน
สัตว์เลี้ยง: มีพิษ · คน: มีพิษ. ยางสีขาวน้ำนมมีสาร diterpene ที่ระคายเคืองผิวหนังและเยื่อบุตา หากกลืนกินอาจทำให้ปวดท้อง อาเจียนและท้องเสีย ควรเก็บให้พ้นมือเด็กและสัตว์เลี้ยง
ปัญหาที่พบบ่อย
- รากเน่า: เกิดจากการรดน้ำถี่หรือดินไม่ระบายน้ำ ทำให้โคนต้นอ่อนนุ่มและมีกลิ่นเหม็น
- ใบร่วง: มักเกิดเมื่อได้รับน้ำมากเกินไปหรือย้ายที่ทันทีทันใด ทำให้พืชปรับตัวไม่ทัน
- เพลี้ยแป้ง: มักซ่อนตามซอกหนามและโคนใบ ดูดน้ำเลี้ยงทำให้ต้นโทรม
- แมลงหวี่ขาวและไรแดง: ระบาดในสภาพอากาศแห้งและร้อน ทำให้ใบซีดและมีจุดขาว
- ขาดแสง: เมื่อได้รับแสงน้อยจะยืดตัว ใบร่วง และไม่ออกดอก
ประโยชน์
ใช้เป็นไม้ประดับในกระถางและสวนหย่อม ปลูกเป็นรั้วหนามหรือไม้ประดับริมระเบียงได้ ในวัฒนธรรมไทยนิยมปลูกเพื่อความเป็นสิริมงคลและดอกสีแดงที่สื่อถึงความโชคดี
กินได้ไหม?
ไม่ควรรับประทาน ทั้งยางและส่วนต่าง ๆ ของต้นเป็นพิษ
ประวัติและตำนาน
ชื่อ Crown of thorns มาจากตำนานคริสต์ศาสนาที่เชื่อกันว่าเป็นพืชที่ใช้สานเป็นมงกุฎหนามให้พระเยซู จึงมีชื่อเรียกว่า Christ plant ด้วย ชาวยุโรปนำเข้าไปปลูกในเรือนกระจกตั้งแต่ศตวรรษที่ 19 และแพร่กระจายไปทั่วโลกในฐานะไม้ประดับ
รู้หรือไม่?
ยางของพืชชนิดนี้เคยถูกใช้เป็นส่วนผสมในการทำยาพื้นบ้านบางชนิด แต่ปัจจุบันถือว่าเป็นพิษและไม่ควรนำมาใช้เอง
คำถามที่พบบ่อย
ควรรดน้ำโป๊ยเซียนบ่อยแค่ไหน?
ทุก 14 วัน. โป๊ยเซียน (Euphorbia milii) เป็นไม้อวบน้ำจากมาดากัสการ์ ลำต้นและใบเก็บน้ำไว้ได้ดี จึงทนแล้งกว่าไม้ใบทั่วไป ควรรดน้ำเมื่อดินแห้งสนิทแล้ว และต้องให้ดินระบายน้ำดีเสมอ น้ำขังที่ก้นกระถางคือสาเหตุอันดับหนึ่งที่ทำให้รากและโคนต้นเน่า ช่วงฤดูหนาวหรืออุณหภูมิต่ำควรลดการรดน้ำลงมาก ใช้นิ้วจิ้มลงดินลึกประมาณ 3-4 เซนติเมตร ถ้าดินแห้งสนิทและไม่มีความชื้นติดนิ้วเลย แสดงว่าถึงเวลารดน้ำ อีกวิธีคือยกกระถางดู ถ้ารู้สึกเบามากแสดงว่าดินแห้งแล้ว ให้รดเมื่อกระถางเบาลงชัดเจนจากตอนที่รดน้ำครั้งล่าสุด
โป๊ยเซียนต้องการแสงมากแค่ไหน?
แดดจัด (6-8 ชั่วโมงต่อวันของแสงแดดโดยตรง). โป๊ยเซียนต้องการแสงแดดจัดเพื่อให้ออกดอกดกและลำต้นแข็งแรง หากได้รับแสงน้อย ต้นจะยืดตัวเป็นทรงสูงโปร่ง ใบน้อย และดอกน้อยหรือไม่ออกดอกเลย ควรค่อย ๆ ปรับต้นให้คุ้นกับแดดจัดทีละน้อย เพราะใบที่เคยอยู่ในที่ร่มอาจไหม้ได้เมื่อโดนแดดแรงทันที
โป๊ยเซียนชอบอุณหภูมิเท่าไร?
18–30 °C. โป๊ยเซียน (Euphorbia milii) เป็นไม้อวบน้ำจากมาดากัสการ์ ชอบอากาศร้อนและแดดจัด ทนร้อนได้ดีกว่าทนหนาว ควรให้อยู่ในช่วง 18-30 องศาเซลเซียสเป็นส่วนใหญ่ และเลี่ยงการปล่อยให้อุณหภูมิลดต่ำกว่า 10 องศาเซลเซียสนานๆ
โป๊ยเซียนเป็นพิษต่อแมวและสุนัขไหม?
เป็นพิษต่อแมวและสุนัข: วางให้พ้นมือพวกมัน ยางสีขาวน้ำนมมีสาร diterpene ที่ระคายเคืองผิวหนังและเยื่อบุตา หากกลืนกินอาจทำให้ปวดท้อง อาเจียนและท้องเสีย ควรเก็บให้พ้นมือเด็กและสัตว์เลี้ยง
ปัญหาที่พบบ่อยของโป๊ยเซียนมีอะไรบ้าง?
รากเน่า: เกิดจากการรดน้ำถี่หรือดินไม่ระบายน้ำ ทำให้โคนต้นอ่อนนุ่มและมีกลิ่นเหม็น ใบร่วง: มักเกิดเมื่อได้รับน้ำมากเกินไปหรือย้ายที่ทันทีทันใด ทำให้พืชปรับตัวไม่ทัน เพลี้ยแป้ง: มักซ่อนตามซอกหนามและโคนใบ ดูดน้ำเลี้ยงทำให้ต้นโทรม แมลงหวี่ขาวและไรแดง: ระบาดในสภาพอากาศแห้งและร้อน ทำให้ใบซีดและมีจุดขาว ขาดแสง: เมื่อได้รับแสงน้อยจะยืดตัว ใบร่วง และไม่ออกดอก
ควรเปลี่ยนกระถางโป๊ยเซียนเมื่อไร?
ทุก 2-3 ปี หรือเมื่อรากเต็มกระถาง (ควรทำในช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิหรือต้นฤดูร้อนที่ต้นกำลังเติบโต). โป๊ยเซียนมีรากอวบและไวต่อน้ำขัง การย้ายกระถางจึงควรทำเมื่อดินแห้งสนิท และต้องระวังไม่ให้รากเสียหาย ยางสีขาวของพืชระคายเคืองผิวหนังและดวงตา จึงควรสวมถุงมือและแว่นตาเสมอ
ขยายพันธุ์โป๊ยเซียนอย่างไร?
การปักชำกิ่ง (Stem cutting), การเพาะจากเมล็ด (Seed sowing), การตอนกิ่ง (Air layering). เลือกกิ่งแก่ที่มีความยาวประมาณ 10-15 เซนติเมตร และมีใบอย่างน้อย 3-4 ใบ ใช้มีดหรือกรรไกรที่สะอาดตัดกิ่งให้ชิดข้อ จากนั้นทิ้งไว้ในที่ร่มประมาณ 2-3 วัน ให้แผลแห้งและยางไหลหยุด จุ่มโคนกิ่งในฮอร์โมนเร่งราก (ไม่จำเป็นแต่ช่วยให้ติดเร็วขึ้น) ปักกิ่งลงในวัสดุปักชำที่ระบายน้ำดี เช่น ทรายผสมเพอร์ไลต์ ลึกประมาณ 3-4 เซนติเมตร รดน้ำเพียงเล็กน้อยให้วัสดุชื้น ไม่แฉะ และวางในที่ที่ได้รับแสงสว่างแต่ไม่ถูกแดดจัดโดยตรง รากมักเริ่มออกภายใน 4-6 สัปดาห์ ค่อยๆ ย้ายลงกระถางเมื่อดึงเบาๆ แล้วรู้สึกว่ามีแรงต้าน
คู่มือนี้เขียนอย่างไร
Verdiss เขียนคู่มือแต่ละฉบับด้วย AI จากเอกสารอ้างอิงทางพฤกษศาสตร์ และตรวจสอบชนิดพืชกับ iNaturalist และ Plants of the World Online (Kew) ผู้อ่านให้คะแนนคู่มือแต่ละฉบับได้ในแอป
แหล่งข้อมูล
ข้อมูลของ Verdiss มีไว้เพื่อเป็นแนวทางทั่วไปเท่านั้น อย่ากินหรือใช้พืชเป็นยาโดยอาศัยข้อมูลจากแอป โปรดปรึกษาผู้เชี่ยวชาญ